The Weeping Song

Wednesday, February 28, 2007

En Picado



Te dedico la foto, anda. Pero no te cortes y postea, hombre. Aunque bajes el elevado nivel socio-cultural del blog. La verdad es que hoy he llegado a casa bastante jodido de no hacer nada. Es mejor hacer algo mal que no hacer nada; conclusiones que se le sacan a la vida universitaria después de unos cuantos años paseando sin pena ni gloria por sus llanos senderos. Pero lo ha compensado una tarde musical bastante provechosa y un fin de fiesta relajado en un parque con un par de amigos y unas cuantas más cervezas. Espero que un amigo -que seguro que no va a leer esto- cumpla la promesa que me hizo el fin de semana pasado y me acompañe el año que viene. Por cierto, no sé si os lo había dicho. Me dieron Amsterdam para irme el año que viene de Erasmus. En principio la beca es de sólo cinco meses, pero me voy a ir en septiembre y lo intentaré alargar hasta junio. Así que tendréis mucho tiempo para venir a visitarme.

Sole, com ha anat per Montgat? Billy Boy "The Return Of The King"? No era Montgat, oi? Ara no me'n recordo d'on anaves. Tú y Franc espero que me acompañéis a Castellón a ver a Bonnie 'Prince' Billy el primer fin de semana de Semana Santa. Me estoy enamorando de Will Oldham, es mi segundo objetivo -después de Nick Cave, obviamente- para cuando salga del armario. Soy capaz hasta de ir a buscarle hasta Louisville y hacerle un striptease mientras me canta Love Comes To Me. Voy a tener que empezar a practicar con la barra americana. Otro día os hablaré de los bares de ambiente. Me fascinan. Es como un submundo, con su subcultura, sus subcostumbres y sus subleyes. Además el verbo "frecuentar" es uno de mis favoritos y siempre se le relaciona a "bares de ambiente".

Hablando de bares, los problemas con los papeles del Kimera nos han dejado a muchos como una brújula sin norte. ¿Adónde se supone que tengo que ir a ver el Barça esta noche? Nada, a quedarme en casa y hacer feliz a mi madre. Franc se va a enamorar. Darle un par de semanas. Me estoy un libro bastante pegadizo. En Picado se llama. Cuatro personas que se encuetran en Topper's House -una de las torres más altas de Londres- para suicidarse en Nochevieja. Ya os lo dejaré cuando me lo acabe.

Voy a reflexionar y después a ver el Barça. Nos vemos pronto.

7 Comments:

  • At 12:01 AM, Anonymous Anonymous said…

    dos semanas?
    tanto?

    lo de manu está chungo, sí.

    y oye, no te fascina tambien lo de "entiendes"?

    ALEGRÍA? jajaja

     
  • At 12:05 AM, Anonymous Anonymous said…

    Fuckin' Bastard!

     
  • At 12:35 AM, Blogger Jylia said…

    eh!
    felicitats per l'erasmus, no?
    ja tens dues amigues holandeses nano. te les presento aviat, per si al final no surts mai de l'armari.

     
  • At 3:14 PM, Blogger Unknown said…

    com surtis de l'armari no et porto mai més a casa. saps?

    felicitats per l'erasmus! jo vaig a amsterdam aquesta setmana santa segurament, et prepararé el terreny.

    per cert, una que ve al primavera!

     
  • At 8:23 PM, Anonymous Anonymous said…

    SI TIENES QUE SALIR DEL ARMARIO SAL HIJO.
    TU NO TE REPRIMAS

     
  • At 11:38 PM, Anonymous Anonymous said…

    clara homófoba?

     
  • At 10:07 PM, Anonymous Anonymous said…

    pues sí que me gusta de momento y mucho, el semana002.

     

Post a Comment

<< Home